//

Gebeurtenissen

Gezelligheid op de Gordel

Eerder heb ik de bewoners en de bedrijven opgesomd van het Vlissings Wagenplein. Voor veel mensen was dat een grote aha-erlebnis. Gelijktijdig ook een zwaar wroeten in het geheugen: hoe zat dat nu ook weer precies met die straten daar?
Want in de loop van de jaren ’60 is hier de complete wijk afgebroken om plaats te maken voor aan-en afvoerwegen van het centrum naar de Sloebrug, die hier  in die tijd is gebouwd. Bovendien moesten er nogal wat woningen wijken voor de bouw van het overdekte zwembad. Voor een beeldvorming hiernaast een plattegrond van de omgeving. (dubbelklik erop voor een vergroting). Een paar oriënteringspunten:  linksonder zie je een zwart hoekig figuur, met er boven nummer 37. Dat is het toenmalige PZEM-kantoorgebouw. Meer naar rechts  ook een zwart hoekig figuur, nummer 16, dat is het Huis van Bewaring, de gevangenis aan   de Kousteense Dijk.

 

 

 

collectie Zeeuwse Bibliotheek/Beeldbank Zeeland

Het Vlissings Wagenplein was geen rechte straat. Deze liep van de Vlissingse brug en maakte dan een haakse bocht om daarna een eindje parallel te lopen met de Blauwedijk. Dat deel is op de foto rechts te zien.Links zien we een gevelreclame, die is van de Firma G. Teerlinck. Die had een onderneming in markiezen, rolluiken en jaloezieën. De werkplaats was in de Kleine Herenstraat. Teerlinck had een zoon die enigszins gehandicapt was. Een kleine figuur met een bochel, Gilles geheten.

 

 

 

 

 

Wellicht terwille van deze zoon begint de familie in het woonhuis hier op het Vlissings Wagenplein een winkel in rookwaren.
Dat gebeurde in 1952. Sindsdien is de zoon een bekende verschijning in Middelburg. Op zijn fiets, met op de bagagedrager een grote houten koffer gemonteerd, verkoopt hij rookwaar aan huis. Goede klanten treft hij op kantoren als die van de PZEM op de Poelendaelesingel en de Vitrite op  de Maisbaai. Daar vangt hij vele vliegen in een klap.  En, hij had de tijd mee: niet-rokers vormden een uitzondering!

Krantenbank Zeeland

Even nog terug naar de foto boven: rechts woonde van Wijngen, de handelaar in lompen en metalen.

Veel Middelburgse knapen kunnen zich hem herinneren. Heel wat jongens hadden een ‘karretje’. Een vehikel dat bestond uit wat planken die op een afgedankt onderstel van een kinderwagen waren gemonteerd. Er waren nogal wat van die jongens die met hun kar de deuren langs gingen om oude kranten te verzamelen. Als je dan een voorraadje had, ging je naar van Wijngen, anderen naar van Oorschot in de Kuiperspoort. En deze opkopers gaven je voor dat oud papier toch vlug 2 a 3 cent per kilo!

Heel veel oud-bewoners van deze buurt spreken vol goeie herinneringen aan dit wijkje.

Zeker  het Wagenplein…. een heel volks buurtje, maar gezellig! We hadden zelfs een eigen buurtvereniging!

Van Wijngen was een actief lid van deze buurtvereniging. Die heette  “De Vlissingse Brug’ , met een eigen toneelvereniging waar van Wijngen de regisseur van was. Hij bouwde de decors en deed ook de belichting.

 

collectie www.cultureelerfgoed.nl

 

Een verhaal apart zijn de twee café’s in deze straat.

Naast van Wijngen, op de hoek is ‘Cafe ‘Dijkzicht’ In het bericht met alle bewoners en bedrijven valt het op dat er hier nogal wat mensen wonen. Het is dan ook niet zo maar een café. Net zoals meerdere drankgelegenheden in dit buurtje, is het tevens pension.
Het is verschillende keren van eigenaar veranderd. In juni 1953 neemt Rinus van Hoepen het café over en herdoopt het in Dijkzicht – in de volksmond werd het café veelal Van Hoepen genoemd. In oktober 1955 vraagt P.L. Amperse verlof aan en volgt Van Hoepen op, die wel eigenaar van het pand blijft. De volgende uitbater is L.A. Koole die in april 1959 een drankvergunning op het adres aanvraagt.
Van Hoepen is een naam die vaak opduikt op de Gordel.

PZC 1953 krantenbankzeeland.nl

 

Het feit dat er in deze tijd tientallen mannen hier in de’ kost lagen’ is een typisch tijdsbeeld. Het bestond amper dat alleenstaande mannen op zichzelf woonden. De werktijden waren veel langer, er was woningnood en ‘de man’ was gewoonweg nog niet zodanig geëmancipeerd dat hij voor zich zelf kon of wilde zorgen.
Er waren ook heel wat gezinnen die onderdak boden aan een kostganger. Het het kostgeld was vaak een welkome aanvulling op het karige loon van de vader.
Op de site www.middelburgdronk.nl valt er nadere informatie over dit café te vinden.

 

collectie www.cultureelerfgoed.nl

Op de andere hoek van ’t Wagenplein, zoals deze straat ook wel werd genoemd, Logement ’t Hoekje.
Ook hier veel kostgangers.
Dit etablissement werd door de Middelburgers nou niet ervaren als erg fris.
In de volksmond heette het dan ook ‘Luis aan de Kettting’
Voor meer beschrijving van dit café verwijs ik graag naar www.middelburgdronk.nl

 

 

 

 

 

 

Bron: www.middelburgdronk.nl

 

 

 

 

 

Discussie

2 Reacties aan “Gezelligheid op de Gordel”

  1. Ik vond het altijd een eng huis annex cafe. Het zag er uit alsof er daar enge zaken gebeurden. Maar nog steeds erg jammer dat de gehele wijk daar gesloopt moest worden voor een zwembad, brug, weg etc.

    Geplaatst door Willem Vader | 20 oktober 2012, 20:47
  2. Hallo,
    Misschien een nuttige aanvulling op de eerste foto. In het smalle gedeelte van het Vlissings Wagenplein, naast de Blauwe Dijk, was een sigarenzaakje gevestigd. Daar heb ik, samen met een schoolvriendje, mijn eerste pakje sigaretten gekocht. Runner heette het, geloof ik. Kostte een gulden of zo, en we werden er -uiteraard- kotsmisselijk van…
    Met vr. gr., Willem Kruit

    Geplaatst door Willem Kruit | 24 april 2015, 13:45

Post a Comment